سيد محمد جواد ذهنى تهرانى
110
المباحث الفقهية في شرح الروضة البهية (راهنماى فارسى شرح لمعه) (فارس)
ولى وى بعد از سوق كه بيكى از دو امر يعنى اشعار يا تقليد تحقق مىيابد حق ندارد آن را تبديل كند يا بفروشد . قوله : متى ساقه و عقد به احرامه : ضمير فاعلى در [ ساق و عقد ] به قارن و ضمير مفعولى در [ ساقه ] و مجرورى در [ به ] به [ هدى ] و مجرورى در [ احرامه ] به قارن عائد است . قوله : اشعره او قلده : ضمير فاعلى در هردو فعل به قارن و ضمير مفعولى هردو به [ هدى ] راجع است . قوله : و هذا هو سياقه : مشاراليه [ هذا ] عقد احرام و ضمير در [ سياقه ] به [ هدى ] عائد است . قوله : تغايرهما : يعنى تغاير سوق هدى با عقد احرام . قوله : و لا يخرج عن ملك سايقه : ضمير فاعلى در [ لا يخرج ] به هدى راجعست چنانچه ضمير در [ سايقه ] نيز به [ هدى ] عائد است . قوله : بذلك : يعنى به سوق و عقد احرام . قوله : فله ركوبه : ضمير اول به [ سائق ] و ضمير دوم به [ هدى ] عائد است چنانچه ضمير در [ شرب لبنه ] نيز به هدى عائد است . قوله : ما لم يضر به : ضمير به سوق برگشته و [ ماء ] در عبارت مصنف مصدريّه زمانيه مىباشد و تقدير عبارت چنين است : فله ركوبه و شرب لبنه مدة عدم اضرارهما بنفس الهدى او - بولده . قوله : او بولده : ضمير به [ هدى ] عائد است .